Երևանը մի քանի օրով դարձավ Եվրոպայի քաղաքական քարտեզի կենտրոն՝ հյուրընկալելով Եվրոպական քաղաքական համայնքի 8-րդ գագաթնաժողով-ը։ Տասնյակ երկրների ղեկավարներ և պատվիրակություններ ժամանեցին Հայաստան՝ իրենց հետ բերելով ոչ միայն օրակարգեր ու բանակցություններ, այլ նաև հետաքրքրություն՝ հասկանալու երկիրը ներսից։
Այդ «ներսը» բացվում է ոչ միայն հանդիպումների սրահներում, այլև սեղանի շուրջ։
Գագաթնաժողովի շրջանակում կազմակերպված ընդունելությունների և պաշտոնական ընթրիքների կազմակերպումն ու սպասարկումը վստահված էր Yeremyan Catering-ին։ Նրանց աշխատանքը սահմանափակված չէր պարզապես տեխնիկական կազմակերպմամբ․ այն ավելի շատ հիշեցնում էր բեմադրություն, որտեղ յուրաքանչյուր մանրուք՝ սկսած սպասքից մինչև մատուցման ռիթմը, աշխատում էր մեկ գաղափարի վրա՝ ներկայացնել Հայաստանը արժանապատիվ և ժամանակակից ձևով։
Հայկական խոհանոցը այստեղ ներկայացվեց որպես կենդանի մշակույթ, որը կարողանում է խոսել միջազգային լեզվով։ Համերը ճանաչելի էին, բայց մատուցումը՝ նոր, մտածված և նրբագեղ։ Այդ հակադրության մեջ էր հենց այն հավասարակշռությունը, որը թույլ է տալիս ազգայինը դարձնել համընդհանուր։
Գագաթնաժողովի կարևոր դրվագներից մեկը դարձավ պետական ընդունելությունը Ֆրանսիայի նախագահի՝ Էմանուել Մակրոն-ի պատվին։ Այն իր մեջ միավորեց դիվանագիտությունն ու արարողակարգը՝ ընդգծելով հայ-ֆրանսիական հարաբերությունների խորությունը։ Պարգևատրումները, որոնք տեղի ունեցան այդ երեկոյի ընթացքում, տվեցին միջոցառմանը պետական կարևորություն, բայց մթնոլորտը ձևավորվում էր նաև սեղանի շուրջ ստեղծված փորձառությամբ։
Ընդունելության գաստրոնոմիկ գաղափարը կյանքի է կոչվել շեֆ խոհարար Կարեն Խաչատրյան-ի ղեկավարությամբ՝ հիմնվելով Renommée Restaurant -ի հեղինակային խոհանոցի վրա։ Սա այն մոտեցումն է, որտեղ հայկական արմատները չեն կորցնում իրենց ինքնությունը, բայց ստանում են նոր արտահայտչականություն՝ ավելի մաքուր, ավելի ճշգրիտ, ավելի ժամանակակից։
Այս ամբողջ պատմության մեջ խոհանոցը երկրորդական դեր չէր խաղում։ Այն դարձավ նույնքան կարևոր հաղորդակցության միջոց, որքան պաշտոնական խոսքերը։ Եվ գուցե հենց այդպես էլ պետք է լիներ․ որովհետև երբ երկիրը ներկայացվում է ոչ միայն ասվածով, այլ նաև մատուցվածով, հիշողությունը դառնում է ավելի երկարատև։
Այս գագաթնաժողովը, իր քաղաքական նշանակությունից զատ, ցույց տվեց մեկ պարզ բան․ Հայաստանը կարող է ներկայանալ աշխարհին ոչ միայն որպես քննարկումների վայր, այլ որպես փորձառություն, որը մնում է հիշողության մեջ՝ համի, մթնոլորտի և վերաբերմունքի միջոցով։