Դեկտեմբերի 11-ին, Հայաստանի կառավարությունը հաստատեց մի նախաձեռնություն, որը կարող է իրական փոփոխություն բերել մեր մարզերի կյանքում։ Խոսքը «Զբոսաշրջային գյուղեր հայտարարելու» նախագծի մասին է, որով յուրաքանչյուր մարզում ընտրվելու են մի քանի բնակավայրեր, որոնք ստանալու են զբոսաշրջային գյուղի հատուկ կարգավիճակ։ Առաջին հայացքից սա թվում է սովորական վարչական քայլ, սակայն իրականում այն բացում է զարգացման նոր էջ, որտեղ գյուղը դառնում է ոչ միայն բնակավայր, այլ ամբողջական փորձառություն, նպատակ և ուղղություն։
Այս որոշումն առաջին անգամ ստեղծում է այնպիսի մեխանիզմ, որտեղ գյուղերի հնարավորությունները ոչ թե մնում են անհատական նախաձեռնությունների մակարդակում, այլ ձուլվում են միասնական ռազմավարության մեջ։ Բոլոր ընտրված համայնքները ստանալու են հստակ չափանիշներ, ուղղվածություն և զարգացման ծրագիր, որոնք նրանց թույլ կտան համապատասխանել նաև UN Tourism-ի ներկայացրած «Tourism Village» միջազգային չափանիշներին։ Այսինքն՝ Հայաստանը մտնում է այն երկրների շարք, որոնք գյուղական տարածքներն արդեն դիտարկում են որպես համաշխարհային զբոսաշրջային ցանցի մաս։
Այս մոտեցումը կարևոր է հատկապես այն պատճառով, որ Հայաստանի զբոսաշրջությունը երկար տարիներ կենտրոնացած էր Երևանում ու մի քանի հայտնի ուղղություններում։ Այժմ առաջնային դառնում է մարզերի ներուժը՝ բնությունը, գինեգործությունը, գյուղական գաստրոնոմիան, պատմական ժառանգությունը, արհեստները, էկոտուրիզմը։ Եթե այս ծրագրով ընտրված գյուղերը կարողանան ներկայացնել իրենց բնօրինակ պատմությունը՝ հացից մինչև գինու մշակույթ, ավանդույթից մինչև ժամանակակից ձեռնարկատիրություն, ապա Հայաստանը կկարողանա առաջարկել մի նոր, բազմաշերտ առաջարկ՝ գրավելով այցելուներին հենց իր գյուղական կյանքով։
Նախաձեռնության նպատակը միայն զբոսաշրջիկ բերել չէ։ Այն միաժամանակ մշակութային, տնտեսական և ժողովրդագրական ծրագիր է։ Զբոսաշրջային գյուղի կարգավիճակը համայնքներին հնարավորություն է տալիս ամրապնդել տնտեսությունը, ստեղծել տեղական աշխատատեղեր, խթանել փոքր հյուրատների, ընտանեկան ռեստորանների, համտեսների, արհեստների ու գյուղական փորձառությունների զարգացումը։ Եթե գյուղը սկսի ապրել իր պատմությամբ և առաջարկած փորձով, ապա այդտեղ կսկսի ձևավորվել նոր բիզնես միջավայր, որն առաջին հերթին կարևոր է հենց համայնքի համար։
Այս ամենը կարող է առաջիկա տարիներին փոխել այն, թե ինչպես է Հայաստանը ներկայանում միջազգային տուրիստական քարտեզում։ Մեր երկիրը կարող է անցնել միայն «տեսարժան վայրերի» տրամաբանությունից դեպի ապրելու, զգալու, մասնակցելու և բացահայտելու փորձառություն։ Իսկ եթե մի քանի հայկական գյուղեր հաջողեն և արժանանան միջազգային «Tourism Village» կարգավիճակին, ապա Հայաստանը կդառնա այն եզակի ուղղություններից մեկը, որտեղ գյուղը ոչ թե անցողիկ կանգառ է, այլ ինքնուրույն նպատակ։
Այս հիանալի որոշումը հենց այդ ճանապարհի առաջին, բայց կարևոր քայլն է։ Այն հայտարարում է, որ Հայաստանի ապագա զարգացումը սկսվում է այնտեղ, որտեղ երբեմն ամենաքիչն ենք սպասում՝ գյուղում։ Եվ եթե նախաձեռնությունը իրապես կյանքի կոչվի, ապա մարզերն ու գյուղական համայնքները կարող են դառնալ Հայաստանի նոր այցեքարտը՝ ամբողջությամբ փոխելով զբոսաշրջության տրամաբանությունն ու երկրի միջազգային ընկալումը։