Հայաստանը միջազգային զբոսաշրջային քարտեզում այսօր առավել հաճախ դիտարկվում է ոչ միայն որպես հարուստ մշակութային ժառանգություն, խորը պատմություն և ինքնատիպ գաստրոնոմիա ունեցող երկիր, այլև որպես անվտանգ, կայուն և խաղաղությանն ուղղված ուղերձ կրող ուղղություն։ Այս համատեքստում հատկապես ուշագրավ են դառնում ՀՀ Զբոսաշրջության կոմիտեի նախագահ Լուսինե Գևորգյանի այն դիտարկումները, որոնք նա հնչեցրել է Հանրային հեռուստաընկերությանը տված հարցազրույցում՝ անդրադառնալով Հայաստանի խաղաղության օրակարգին, երկրի դիրքավորմանը և այդ ամենի ազդեցությանը զբոսաշրջային վարկանիշի վրա։
Հարցին, թե խաղաղության օրակարգի առաջմղումն ինչ ազդեցություն է ունեցել Հայաստանի վարկանիշի վրա և ինչպես է Հայաստանը փորձելու ներկայանալ ու դիրքավորվել միջազգային հարթակներում, Լուսինե Գևորգյանը կարևոր շեշտադրում է արել երկրի անվտանգության, հասարակական միջավայրի և զբոսաշրջային ընկալման վրա։
Նրա խոսքով՝ Հայաստանը աշխարհի ամենաանվտանգ երկրների շարքում է, իսկ մայրաքաղաքն այն վայրերից է, որտեղ զբոսաշրջիկները իսկապես իրենց ապահով են զգում։ Այս դիտարկումը միայն վիճակագրական կամ ինդեքսային մոտեցում չէ. այն նաև վերաբերում է հանրային վարքագծին, հյուրընկալության մշակույթին և այն միջավայրին, որը ձևավորվել է Հայաստանում տարիների ընթացքում։ Հյուրի հանդեպ հարգանքը, մարդկանց բաց լինելը, քաղաքային հարաբերական հանգստությունը և հանցագործությունների ցածր մակարդակը այն գործոններից են, որոնք զբոսաշրջային ընտրության տեսանկյունից այսօր ավելի ու ավելի վճռորոշ նշանակություն ունեն։
Ժամանակակից զբոսաշրջիկը վաղուց այլևս չի ընտրում միայն գեղեցիկ տեսարանների, հուշարձանների կամ համեղ խոհանոցի հիման վրա։ Նա ընտրում է նաև անվտանգության զգացողություն, կանխատեսելի միջավայր և հոգեբանական հարմարավետություն։ Եվ այս տեսանկյունից Հայաստանի առավելությունը կարող է դառնալ ոչ միայն նրա մշակութային ինքնությունը, այլև անվտանգ հանրային կյանքը, որտեղ թե՛ տեղացին, թե՛ այցելուն իրենց պաշտպանված են զգում նույնիսկ ուշ ժամերին։
Սակայն Լուսինե Գևորգյանի խոսքում առավել ռազմավարական շեշտադրումը վերաբերում է ոչ միայն անվտանգությանը, այլև Հայաստանը որպես խաղաղության խաչմերուկ և զբոսաշրջային խաչմերուկ դիրքավորելու գաղափարին։ Նրա ձևակերպմամբ՝ այսօր արդեն տարվում է հստակ աշխատանք, որպեսզի Հայաստանը ներկայանա նաև այս նոր իմաստով՝ որպես երկիր, որը կարող է խորհրդանշել խաղաղություն, կայունություն և տարածաշրջանային նոր հեռանկար։
Սա չափազանց կարևոր ուղերձ է միջազգային զբոսաշրջության համար։ Երկար տարիներ տարածաշրջանային հակամարտությունների և պատերազմի վտանգի ֆոնին Հայաստանը որոշ արտաքին լսարանների համար ընկալվել է որպես զգուշավոր մոտեցում պահանջող ուղղություն։ Զբոսաշրջային շուկան շատ զգայուն է ռիսկերի նկատմամբ, և նույնիսկ փոքր լարվածությունը կարող է ազդել երկրի ընկալման վրա։ Հետևաբար, խաղաղության օրակարգի առաջխաղացումը միայն քաղաքական կամ դիվանագիտական գործընթաց չէ. այն նաև զբոսաշրջային իմիջի վերափոխման գործիք է։
Հայաստանի համար այսօր հատկապես կարևոր է, որ զբոսաշրջային պատմույթը կառուցվի ոչ միայն ժառանգության, այլև ժամանակակից արժեքների շուրջ։ Եթե նախկինում մենք աշխարհին ներկայանում էինք հիմնականում որպես հնագույն մշակույթի երկիր, ապա այժմ այդ պատկերը կարող է լրացվել մեկ այլ կարևոր շերտով՝ Հայաստանը որպես անվտանգ, խաղաղությանն ուղղված և մարդկային շփման համար բաց երկիր։ Սա այն ուղերձն է, որը կարող է գրավել ժամանակակից ճանապարհորդին, ով փնտրում է ոչ թե պարզապես նոր վայր, այլ իմաստ ունեցող փորձառություն։
Խաղաղության օրակարգն այսպիսով դառնում է ոչ միայն պետական քաղաքականության մաս, այլև զբոսաշրջային դիրքավորման կարևոր հիմք։ Իսկ եթե այն ճիշտ ձևակերպվի և մասնագիտական կերպով ներկայացվի միջազգային լսարանին, Հայաստանը կարող է ստանալ նոր որակի հետաքրքրություն՝ հատկապես այն զբոսաշրջիկների կողմից, ովքեր ընտրում են անվտանգ, յուրահատուկ և արժեքային հենք ունեցող ուղղություններ։
Լուսինե Գևորգյանի խոսքը կարևոր է հենց այն պատճառով, որ այն ցույց է տալիս՝ Հայաստանը փորձում է դուրս գալ ավանդական ներկայացումներից և ձևավորել նոր ինքնություն միջազգային զբոսաշրջության մեջ։ Այդ ինքնությունը կառուցվում է անվտանգության, հյուրընկալության, խաղաղության և կայուն զարգացման շուրջ։
Եվ հենց սա կարող է դառնալ Հայաստանի հաջորդ մեծ մրցակցային առավելությունը՝ լինել ոչ միայն տեսնելու, այլ նաև վստահությամբ ընտրելու երկիր։